Project

Datum

Bron

Fragment

  

Skampa Kids

1 februari 1999

Ad

HuiswerkklasMet de directeur van de Xhafer Kongolischool, Fatos Bajraktari, is overlegd hoe een experiment met een huiswerkklas opgezet zal worden. Het bestuur van de stichting wil duidelijke rapportage, die bruikbaar is voor eventuele invoering op andere scholen. Fatos heeft zich bereid verklaard daaraan te voldoen. Met hem zijn de details besproken, die uitgewerkt moeten worden in het plan, zoals de indicatie om kinderen in aanmerking te laten komen voor de huiswerkklas, de organisatie, de financiën en de rapportage. Kozma Hakani wil echter toestemming vragen aan het Ministerie. Anastas Paparisto zal naar Tirana gaan

  

Skampa Kids

14 maart 1999

Ad

Experiment met huiswerkklas.Op de Xhafer Kongolischool (primair onderwijs) kan op 1 april een begin gemaakt worden met een huiswerkklas. Onder verantwoordelijkheid van de directeur, Fatos Bajraktari, zal twee keer per week na schooltijd een huiswerkklas geopend zijn. Twee docenten zullen hierin een groep kinderen begeleiden, die thuis geen huiswerk kunnen maken vanwege huislijke problemen. Het ICCO heeft $1000 beschikbaar gesteld om een jaar lang te zoeken naar de beste organisatievormen. De regionaal directeur voor het onderwijs scheen aanvankelijk problemen te zien, maar gaf zijn fiat na een toelichting onzerzijds

  

Skampa Kids

23 september 1999

Ad

Op de Xhafer Kongoli-school trof ik de directeur, Fatos Bajraktari, met twee onderwijzeressen. De dames merken met dezigeunerkinderen in het huiswerkproject op die school. ICCO heeft voor een experiment van een jaar geld beschikbaar gesteld. Inhet afgelopen halfjaar hebben 14 kinderen extra begeleiding gekregen na schooltijd op school, omdat ze thuis geen huiswerkkunnen maken. De eerste resultaten zijn veelbelovend. Vooral de motivatie van de kinderen en de relatie met de ouders warenverbeterd. Fraai was de toelichting van een van de dames. De eerste keer, toe ze op huisbezoek ging, waren de ouders slechtsmatig geïnteresseerd, want in dit project kregen ze geen voedsel of goederen. Na een halfjaar was de stemming echteromgeslagen omdat ze zagen dat hun kind plezier in school kreeg en beter presteerde. Over een halfjaar is de subsidie op endaarna ... ??

  

Skampa Kids

14 maart 2000

Ad

De voorbereidingen voor het project ‘Huiswerkklas’ zijn voltooid. Alle basisscholen in Elbasan hebben het verzoek gekregen om op te geven hoeveel kinderen ze hebben, die door sociale omstandigheden, problemen op school hebben. Uit een experiment op de Xhaver Kongoli-school is duidelijk geworden, dat een huiswerkklas een goed middel is om ouders en kinderen te laten zien het belang van een opleiding. Met name de relatie tussen de school en de ouders van zigeunerkinderen was aanmerkelijk verbeterd. De Stichting ECE heeft een subsidie van f.15000,-gekregen om op andere scholen een huiswerkklas te starten als er ook sprake is van zulke problematische sociale omstandigheden. De scholen hebben enthousiast gereageerd, meer dan mogelijk is met dit bedrag. Een school uit een naburig dorp heeft zelfs om hulp gevraagd. Morgen, op de vergadering met alle schooldirecties, zal Anastas uitleggen op welke criteria de scholen geselecteerd zullen worden, die voldoen aan de voorwaarden.

  

Skampa Kids

14 maart 2000

Ad

Tenslott het laatste klusje.De huiswerkklassen kunnen starten. ECE heeft ze gisteravond bekend gemaakt welke 8 scholen in aanmerking komen voor de subsidie

  

Skampa Kids

25 oktober 2000

Ad

Op het einde van de middag kwam Ruus Dijksterhuis op bezoek. Zij doet onderzoek op verzoek van ICCO naar de situatie van de Roma's in Albanië. In Elbasan kun je een paar wijken aanwijzen, waar een grote concentratie zigeuners wonen, maar volgens 'blanke' Albanezen zijn er geen problemen. Volgens de Roma's zelf worden ze niet openlijk gediscrimineerd, maar blijven ze toch in zekere mate geïsoleerd. Enerzijds is dat hun eigen keuze, anderzijds wordt er met hun wensen geen rekening gehouden. Ze klagen met name over het openbare onderwijs. Ruus zal haar ervaringen in een rapport voor ICCO vastleggen.

  

Skampa Kids

9 maart 2001

Ad

Klaartje had ondertussen een gesprek met Fatos, directeur van de school Alexander Kongholi, waar vorig jaar een experiment met huiswerkklassen is begonnen. Nu zijn er al 9 scholen, die een vergelijkbare actie hebben opgezet. Het is een goed voorbeeld van een actie, die door de lokale stichting ECE op een pilot-school is gestart en die nu met succes wordt verspreid onder andere scholen

  

Skampa Kids

19 oktober 2001

Alex

De huiswerkklassen waren een succes, maar het geld is op. Ik beloof de kwestie bij ICCO aan de orde te stellen.Maar eerst moeten ze, zoals de voorwaarde was, met de gemeente een aandeel voor de toekomst overeenkomen.De derde kwestie betreft hun liquiditeit. Voor een aantal projecten is het volledig toegezegde bedrag nog nietbinnen terwijl de laatste maanden veel geïnvesteerd is. Ook dit zal ik met ICCO bespreken, maar tegelijk met deeerste verantwoordingen die zij nu moeten maken. Ze kunnen de concepten eerst naar mij mailen, waarna zemijn commentaar kunnen verwerken voor ze naar ICCO gaan.

  

Skampa Kids

21 oktober 2003

Alex

Tijdens het diner leg ik ECE de nieuwe mogelijkheden van Nederlandse Lionsclubs voor. De werkgroep Oos-t-Europa heeft steun toegezegd aan een project voor kansarme kinderen. We gaan een weloverwogen selectiemaken. Voor drie scholen gaan ze een variant op het destijds zo succesvolle project “homeworkclasses” aanvra-gen. De scholen worden geselecteerd op ervaringen uit vorige projecten (tot 2000), motivatie van directeur enbetrokken leerkrachten en aantal /percentage kansarme kinderen uit de schoolpopulatie. Voor één dorpsschooltje,gelegen op de helling naar de Krabapas, gaan we een apart project voorstellen. De gemotiveerde directeur heeftTani al diverse keren benaderd met zijn zorgen en problemen en zijn behoefte aan hulp

  

Skampa Kids

25 september 2004

Alex

En de bedoeling van de lionsprojecten is juist om op eenvoudige en doelge-richte wijze de armste kinderen te ondersteunen bij het volbrengen van hun leerplicht. Toch komen we met eentevreden gevoel tot een plan dat er wat mij betreft voorbeeldig uitziet. En de financiering per school kan prachtiguitgezet worden binnen de Nederlandse lions-organisatie. We hebben het ook nog even over de school voor kin-deren met een verstandelijk handicap. Helaas kan ik daar niet zo veel voor betekenen. Ik weet van het bestaanvan een fondsje voor projecten voor kinderen met Downsyndroom, maar deze categorie kinderen is nauwelijksvertegenwoordigd op deze school.

  

Skampa Kids

25 september 2004

Alex

Even later sluit Endri zich bij ons aan en hebben voor een uitermate intensieve bespreking over inhoud en opzetvan een door Nederlandse lionsclubs te ondersteunen project voor kansarme kinderen, die problemen ondervin-den bij het afmaken van hun negenjarige periode op de basisschool. In de afgelopen maanden, waarin we elek-tronisch communiceerden, was het moeilijk ze er van te overtuigen dat uitvoering zonder veel geleerde researchen complexe organisatieplannen ook succesvol kan zijn. Maar na veel praten vooraf komen we toch eindelijk totde gewenste opzet. Ik ben blij dat het ook gelukt is het project prima geschikt te maken voor de Nederlandse ma-nier van fondsenwerving. Met een bedrag van € 4.000 tot € 5.000 is één groep van 15 tot 20 kinderen van éénschool geholpen en zo is het project supereenvoudig kopieerbaar voor de fondsenwerving onder Nederlandse li-onsclubs. Als de beroemde verdubbelaars meedoen is per club een opbrengst van € 2.000 tot € 2.500 per jaar no-dig! Ik hoop dat we er een overdraagbaar modelproject van kunnen maken. Dat het project opgezet wordt rond-om ‘homeworkclasses’ maakt het voor ECE een stuk veiliger. Daar hebben ze ervaring mee en het was succesvoltot de toenmalige Nederlandse donor afhaakte

  

Skampa Kids

25 september 2004

Alex

Tijdens het serieuze gesprek kom ik heel wat meer te weten over de enorme armoede in de stad en omliggendedorpen. Het meest verbaast me de vanzelfsprekendheid waarmee neergekeken wordt op Roma. Dat neemt nietweg dat het niet ter discussie staat dat ook kinderen uit deze gezinnen geholpen worden. Het meeste indrukmaakt het verhaal over het Roma-meisje dat in de winter op blote voeten naar school loopt in de enige kortebroek en T-shirt die ze heeft en dan langs de vuilnisbelt moet om een plastik zak te zoeken die haar moet be-schermen tegen de neerstortende, ijskoude regen.

  

Skampa Kids

25 september 2004

Alex

Aan het eind van de ochtend drinken we koffie met Aleksander Coho, direkteur van de plaatselijke ProCredit-bank. De tip van lion Henk Zilverberg , wiens zoon hier gewerkt heeft, was zinvol. Zo lukte het om meer draag-vlak voor het lionsproject te creëren. Aleksander ziet de huidige ontwikkelingen positiever dan andere Albane-zen met wie ik deze week gesproken heb. Maar hij is wel eerlijk genoeg om te erkennen dat hij in zijn bankwe-reld ook nooit iets te maken heeft met de armsten uit de regio. Die hebben immers nooit een reden om naar debank te gaan. Hij gaat alleen om met degenen die wat op een bank te zoeken hebben. En deze groep vormt eenminderheid in de zich hier in twee delen opsplitsende samenleving

  

Skampa Kids

7 september 2005

Alex

Na de middag maak ik kennis met Marsida Dylgheri. Zij gaat het project voor “underpriviliged children” bege-leiden. Het wordt gefinancierd door een aantal Nederlandse lionsclubs en ICCO. Ik merk dat ze het goed voorbe-reid hebben.Vier scholen zijn kandidaat en de komend weken worden er twee geselecteerd, aan te wijzen doorhet bestuur van ECE. Zij kunnen dan voor dire jaar steun krijgen. Drie van de vier scholen hebben trouwens er-varing met een vorig project, getiteld “homeworkclasses”. Dit project baseert zich mede op de ervaringen vantoen. ECE draagt er zorg voor dat de hulp rechtstreeks en in natura bij de kinderen terechtkomt. Marsida heeftervaring in het werken met de doelgroep doordat ze ook betrokken is bij een project van “Usefull for AlbanianWomen”. Ze kent de weg in het grote veld van sociale probleemgezinnen en achterstandswijken. Een van devoordelen van de bureaucratie in dit land is dat er heel veel sociale gegevens beschikbaar zijn. Dat is zeker nuttigbij de selectie van de kinderen die deelnemen aan het project. In alle gevallen gaat het om jonge kinderen, meestmeisjes, die meer op straat leven dan dat ze naar school gaan. Dit project moet er aan bijdragen dat ze hun leer-plichtige periode op school afmaken en minder kans lopen terecht te komen in circuits van bedelarij, criminali-teit, prostitutie en vrouwenhandel. Twee weken na terugkomst hoor ik dat de keus is gevallen op de Abdyl My-zyrischool en de Xhafer Kongolischool, beide gelegen in achterstandswijken net buiten het centrum van de stad.

  

Skampa Kids

28 mei 2006

Alex

dat de boeken op de goede plaats komen. Onze auto was halverwege op de (smalle) straat geparkeerd. Toen wena een half uurtje terug kwamen, had dat twee mooie rijen met claxonnerende auto’s opgeleverd. De hele wegwas ook wel geblokkeerd.Na deze happening vertrok Richard met - een ongetwijfeld bloedhete - minibus naar Tirana.Restaurant Panorama was nu wel geopend. Ik had daar een uitgebreide late middagmaaltijd (‘dreka’ genaamd)met Tani en zijn vrouw Edlira. Ze vertellen me dat ze in oktober hun tweede kind verwachten. En dat betekentweer dat de voor Edlira geplande stage op de Universiteit van Leiden wordt uitgesteld.Met Tani spreek ik uitgebreid over het project homeworkclasses. Dit is een project waarin we kansarme kinderenhulp bieden bij het volbrengen van hun schoolperiode. Binnen de doelgroep is het gebruikelijk dat 20 tot 40%van de kinderen de school voortijdig verlaat en verzeild raakt in bedelarij, criminaliteit, prostitutie of ‘trafiking’.De fondsen voor dit project worden opgebracht door Nederlandse lionsclubs en Impulsis (de gezamenlijke help-desk van ICCO, Kerkinactie en Edukans). We bereiden ons voor op de voor morgen geplande bezoeken aan detwee projectscholen..

  

Skampa Kids

28 mei 2006

Alex

Dan gaan we op weg naar de scholen waar het project homeworkclasses loopt. Op de eerste school, Abdul My-zyri, raak ik echt onder de indruk van wat je met relatief weinig kennis en middelen kunt bereiken. Leerlingen enonderwijzers willen natuurlijk een goede beurt maken omdat ik er ben. Maar de toewijding van de onderwijzersis merkbaar groot, zeker op deze school. Belangrijke nog vind ik de reactie van de leerlingen. De directeur hadme al verteld dat de leerlingen “gegroeid” zijn, omdat ze nu volwaardig meetellen in de groep. Dat merk je. Zezijn trots op het feit dat ze nu meetellen, net als alle andere kinderen. Dat was heel anders toen ze dagelijks meteen lege tas, zonder tas of met een lege plastic zak en met een lege maag naar school kwamen. De sfeer is goeden dat is een belangrijke constatering.Op de tweede school (Xhafer Kongolli) had net een directiewissel plaatsgevonden in de zoveelste stoelendans.De nieuwe, jonge directeur zal het wel redden maar zit nog maar pas op zijn post. Zijn onderwijzers hebben eenhele klus met de kinderen van hun homeworkclasses. De school ligt in de wijk met de grootste Roma-populatievan de stad. Hier is de sociale integratie nog moeilijker dan op de eerste school. Meer kinderen kwamen hier meteen lege maag naar school.Als ik alles gezien en gehoord heb, voel ik me in de eerste plaats voldaan: zonder hulp zou een deel van dezekinderen inmiddels ‘verdwenen’ zijn. Nu zitten alle kinderen uit het project nog op school. Daar doe je het voor

  

Skampa Kids

28 mei 2006

Alex

Na het eerste jaar moeten wel wat dingen wijzigen. Vanuit de scholen is er een duidelijke vraag naar begelei-ding/training. Het is boeiend hoe de trotse leerkrachten zich kwetsbaar opstellen. Voedselhulp heeft minder prio-riteit dan een jaar geleden, omdat er nieuwe (sociale) projecten binnen het bereik van de kinderen zijn. Last but not least constateer ik dat Marsida Dylgheri, projectleidster namens ECE, haar klus op een bijzonderemanier klaart. Vooral de wijze waarop zij de contacten met de ouders onderhoudt, is indrukwekkend.Ik ga terug naar Nederland met de toezegging iets op het gebied van deze training te regelen

  

Skampa Kids

10 september 2006

Alex

Op het vliegveld tref ik Albertine Smit. Zij gaat een trainings-project voorbereiden ten behoeve van de scholen die meedoen aan het project ‘homeworkclasses’. Impulsisheeft inmiddels Financiële steun voor een derde deelnemende school toegezegd. Daarmee is zo’n training te fi-nancieren

  

Skampa Kids

10 september 2006

Alex

Albertine gaat met Marsida Dylgheri, de projectcoör-dinator van ECE, dan maar eerst een werkbezoek brengen aan de Shkolla Abdul Myzyri.

  

Skampa Kids

10 september 2006

Alex

Laat in de ochtend zitten we op het terras van Felin, waar uiteindelijk Fatos, Albertine en Marsida aansluiten. Di-recteur Fatos was op de hoogte van het project en was duidelijk “ingepraat”, als politieke vriend van de huidigeregering en van ECE. Dat maakt, in vergelijking tot het verleden, het werken een stuk makkelijker. Ik vertel datImpulsis heeft ingestemd met de uitbreiding van het project door een derde school deel te laten nemen. Vijftigprocent van de financiering is daarmee binnen, de andere vijftig procent komt van Nederlandse lionsclubs (eendeel van de toezeggingen is al binnen). Fatos is inderdaad de eerste superdirecteur die echt meewerkt met de Ne-derlandse projecten en geeft verstandige aanbevelingen voor de selectie van de derde school

  

Skampa Kids

10 september 2006

Alex

k neem met Stefan en Tani ruimschoots de tijd om een nieuw budgetplan op te stellen. Na detoezegging van Impulsis is er ruimte om het project voor drie jaar te continueren met drie scholen. Binnen deprojectbegroting kunnen we een jaarlijks bedrag van € 1.800 (ofwel € 600 per school) vrijmaken om Albertineéén keer paar jaar een tweewekelijks training te laten verzorgen voor de leerkrachten en directeuren van de deel-nemende scholen en om de benodigde materialen te produceren. Op andere onderdelen passen we de projectbe-groting enigszins aan.

  

Skampa Kids

10 september 2006

Alex

Tegen de middag maken we kennis met Arjan Papleka, directeur van de Schkolla Jorgji Dilo. Het is een schooluit een arme wijk in de buurt van de voormalige staalfabriek, waar veel werklozen wonen in een sterk verarmdeomgeving. Arjan is pas benoemd als directeur. Onderwijsdirecteur Fatos heeft deze school aanbevolen als derdeparticipant in het project en hij heeft daarmee naar onze mening een goede keus gemaakt. De problemen zijngroot en Arjan, een jonge en schijnbaar ambitieuze, directeur lijkt er eer in te stellen er wat van te maken. Opzijn medewerking kunnen we rekenen, ook wat betreft deelname aan de trainingen.

  

Skampa Kids

27 september 2007

Alex

In de middag evalueer ik met Marsida Dylgheri uitgebreid het huiswerkklassenproject. Alleen al de manier waar-op ze erover vertelt, geeft me een voldaan gevoel. Ik zie het voor me, hoe deze kinderen voor het eerst met echtesportkleding mee kunnen doen aan activiteiten van de school waarvan de voorheen altijd uitgesloten waren.Straks maken een kleine honderd kansarme, zeg maar kansloze kinderen met succes hun school af. Geweldigtoch. Wat me vooral raakt, is het verhaal over de manier waarop ze, in samenwerking met begeleiders en direc-teuren van de scholen, de ouders erbij weet te betrekken. En dan gaat het over gezinnen die als enig inkomen“sociale bijstand” van 30 euro per maand per gezin krijgen. Het is logisch dat helemaal opgaat aan kleine beetjeseten en drinkenUit de kritische evaluatie van het tweede jaar blijkt natuurlijk dat zo’n project voortdurend bijgeschaafd moetworden. Daarvoor is het immers een pilot. Zakelijk gezien trekken we dan ook wat conclusies.-het verstrekken van maaltijden is nauwelijks nog nodig door de voorzieningen uit een Zwitsers projectin de arme wijken -een groep kinderen die net niet in aanmerking komt om te participeren in het project mist een aantal fa-ciliteiten, zeker nu de regering de oekaze heeft uitgevaardigd dat schoolboeken voortaan door de oudersbetaald moeten worden-de training voor een groot aantal leerkrachten paste eigenlijk niet bij de schaal van het project; beter iseen kort en intensief programma, alleen voor de directeuren, de begeleidende leerkrachten en gemoti-veerde collega’s uit de onderbouw-we gaan kijken of de pedagogische faculteit van Elbasan, waar professor Musai de scepter zwaait, ietskan betekenen voor het project-als het project na de pilot doorgaat, willen we het niet over meer scholen te verspreiden, maar met dezedrie, betrouwbaar en gemotiveerd gebleken, scholen verder te gaan (beter klein en goed dan groot enoncontroleerbaar)-de controle op de besteding van de financiële middelen is voortreffelijk-aan het onderwijsdirectoraat laten we het over om (de overigens zeer noodzakelijke) trainingsactivitei-ten voor meer scholen in de stad toegankelijk te maken

  

Skampa Kids

27 september 2007

Alex

Tegen de avond heb ik een lang gesprek met Eda. Eerst over de voorgeschiedenis van het project huiswerkklas-sen. Vanuit haar nieuwe functie binnen ECE zal zij een stevige support kunnen leveren aan het project, in sa-menwerking met Marsida Dylgheri, die heel goed is in de operationele taken maar minder in het beleidsmatige.Hardop denken we over de perspectieven na afloop van de vierjarige pilot.

  

Skampa Kids

27 september 2007

Alex

Voor vandaag staan bezoeken aan de drie scholen uit het project ‘Homeworkclasses’ gepland. We beginnen in de Shkolla Xhafer Kongolli, gelegen midden in een Roma-wijk. Het ge-bouw ziet er nog altijd even slecht uit. De voorgevel is wat geschilderd, waardoor de aanblik niet al te treurig is.Eén van de begeleiders van de huiswerkklassen staat me op te wachten. Even later schuift de directeur aan. Zegeven aan hoe de zorg voor deze kinderen een hele klus is en hoe ze nog grotere zorgen hebben over de kinderendie niet kunnen deelnemen aan het project, maar er eigenlijk wel voor in aanmerking komen. Als ik een naderetoelichting vraag, blijkt de school over gedetailleerde, statistische gegevens te beschikken.Van de 750 leerlingen zijn er 464 (!) van wie één van de ouders werkloos is. In 387 gevallen betreft het de moe-der. Waarmee maar meteen duidelijk is dat beide ouders moeten werken om gezinnen in dit soort wijken eennormaal inkomen te verschaffen.Andere sociaal zwakke categorieën zijn ook exact becijferd. Er zijn 32 weeskinderen en 22 kinderen van ge-scheiden ouders. Maar het belangrijkste gegeven is dat er 60 kinderen zijn met 2 werkloze ouders. Dan gaat hetover gezinnen die leven van een sociale uitkering van € 30 per maand. Hoe was ook al weer het bestaansmini-mum van de UN? Inderdaad, 1 euro per persoon per dag. Dus .... De grootste zorg van de school wordt ge-vormd door de kinderen uit deze groep, die niet kunnen deelnemen aan het project, gewoon vanwege de budget-taire beperking. Het probleem is nu aanzienlijk groter dan voorheen. Ouders moeten immers tegenwoordig deschoolboeken zelf bekostigen. Voor sociaal zwakke gezinnen bestaan wel kortingsmogelijkheden tot 70%. Maarals je gezin van 30 euro steun leeft, zijn er toch andere prioriteiten om te overleven. Tientallen kinderen komenhier naar school zonder boeken en zonder materialen. Tot welk uitvalrisico dat leidt, laat zich raden. Als ik wegga, hoor ik waarom de directeur zenuwachtig was. Hij moet een van de kinderen gaan vertellen dat depolitie zijn vader heeft opgepakt omdat hij bij een wraakactie een lid van een andere clan heeft doodgeschoten.Op de Shkolla Abdul Myzhyri staan ze ons al op te wachten. De directeur en die hele vrien-delijk leerkracht, die ik ken van de vorige keer. Hij is een man die zich met ongelooflijk veel toewijding van zijntaak kwijt. Op deze school speelt hetzelfde probleem van kinderen die buiten de boot vallen. Maar hier is menzich ook veel duidelijker bewust van de grote resultaten die bereikt worden met de kinderen die wél participerenin het project. Het ongeoorloofd verzuim van de kinderen is teruggebracht naar bijna nul en de kinderen boekenmooie studieresultaten. Ik hoor dat ze de begeleiding van twee huiswerkklassen per week willen uitbreiden naardrie. Ook hier liggen de statistieken klaar. Een school met 550 leerlingen (veel uit gezinnen van dorpsbewonersuit de bergen die naar de stad komen om werk te zoeken, maar het niet vinden). De school telt 60 Roma-kinde-ren,16 wezen, 15 kinderen van gescheiden ouders, 150 kinderen uit gezinnen met werkloze ouders, waarvan er50 sociale steun krijgen. De Shkolla Jorgi Dilo heeft het eerste projectjaar achter de rug. Het is een enorme schoolmet 1098 leerlingen. Vanwege het gigantische ruimtegebrek wordt gewerkt in twee shifts. Maar liefst 254 kinde-ren komen uit gezinnen die social support ontvangen. De school telt ook nog eens 10 weeskinderen, 38 kinderenuit éénoudergezinnen, 56 Roma, 29 kinderen met een fysieke handicap en 9 kinderen met ontwikkelingsstoornis-sen. Ze hebben een enorme klus gehad aan het selecteren van kinderen voor het project. Naar eer en gewetenhebben ze de best mogelijke keus gemaakt, waarbij motivatie van kinderen en ouders een belangrijke rol speel-de. Als nieuwe deelnemer in het project is deze school begonnen met een jongere groep, uit de derde, vierde envijfde klassen.Op alledrie de scholen worden de kinderen opgetrommeld om foto’s te maken. Enerzijdsgeeft me dat het vervelende Sinterklaasgevoel met een opgelegd dankjewel naar mij, bedoeld voor de goede ge-vers (of ik dat maar wil overbrengen naar alle Nederlandse donoren). Anderzijds ben ik geraakt door de dank-baarheid in de ogen van de kinderen. Ook zij maken me duidelijk dat het echt alléén dankzij dit project is dat zehun schoolperiode volwaardig kunnen doorlopen.. Zo zie ik met eigen ogen hoe heerlijk ze het vinden om echtesportkleding te hebben en normaal mee te kunnen doen met de speciale activiteiten van de school. Met een rela-tief lage bijdrage per kind maken we het in dit project mogelijk om volwaardig leerling te zijn. En deze materiëlehulp maakt ook dat de leerlingen sociaal veel beter op hun plek zijn.De bezoeken maken nog eens duidelijk dat dit project nog jaarlijks evaluatie en bijstelling behoeft. Daarvoor ishet immers een pilot.De belangrijkste conclusies, gedeeld door alle deelnemende scholen, en de vertegenwoordigers van ECE zijn:-het uitvalpercentage bij de deelnemers van nul is een prachtig, hoopgevend resultaat-er zijn op alle scholen kinderen die eigenlijk ook in het project thuishoren, maar wegens de beperking inhet maximale aantal ‘personal budgets’ buiten de boot vallen en alleen in de marge profiteren -de huiswerkbegeleiding voldoet goed; twee van de drie scholen willen deze uitbreiden, de derde vindthet lastig organiseren, maar onderkent het nut-de training werd door allen als nuttig ervaren, maar ook als een aanvullende activiteit, die gedeeltelijkmet het project te maken had. We spreken af de begeleiding / training specifiek te concentreren op devragen van de directeuren en de begeleiders van de huiswerkklassen. We gaan de optie onderzoeken ofdeze door een lid van het team Albanese trainers van professor Bardhyl Musai verzorgd kan worden-voor zover nodig zullen we interne verschuivingen in de budgetten doorvoeren

  

Skampa Kids

13 maart 2008

Alex

27-09-07

  

Skampa Kids

10 oktober 2008

Alex

Het grote onderwerp van de dag is het huiswerkklassenproject, gefinancierd door Nederlandse lionsclubs en Im-pulsis. Een paar weken geleden vond de eerste training plaats, verzorgd werd door trainers van professor Musai.Het aantal van bijna 30 leraren viel in eerste instantie wat tegen, maar achteraf bleek het alleen maar gunstig. Demeest gemotiveerden bleven over en er werd geïnspireerd gewerkt op een best wel hoog niveau. Onderwijzersuit de ‘primary school’ waren trouwens beter vertegenwoordigd en namen actiever deel dan de vakleerkrachtenuit de ‘secundary school’. Het was allemaal heel praktisch, zodat ze veel technieken gelijk konden toepassen.Hét succesverhaal was dat van een hyperactief jongetje die ze in een paar weken tijd van een storende factor inde klas wisten om te turnen tot een coöperatieve leerling. Ik kreeg een set foto’s te zien en die gaven een aardigbeeld van een geconcentreerd werkende groep. Grappig was die ene sessie waar een paar jeugdige leerkrachtenop de voorste rij zaten en een rol speelden als cursusdeelneemster annex fotomodel.Natuurlijk kwam bij het gesprek over de continuïteit ook de traditionele Albanese carrousel ter sprake. Van dedrie scholen, was een directeur op zijn plek gebleven, één was overgeplaatst en één was overleden. De Directorof Education was ook vervangen, samen met het hoofd van zijn educational office. De nieuwe autoriteit is Kuj-tim Mema en zijn bureauchef is Zamir Arapi. Beiden waren trouwens wel op de hoogte van het project. Het ismaar de vraag of het zinvol is om met Kujtim te praten over het project ná september 2009. Ik kom nu tien jaarin deze stad en ben aan de zevende of achtste Director of Education toe. Misschien is de volgende in dat school-jaar alweer aan de beurt. Over de feitelijke gang van zaken in het project kunnen we alleen maar trots zijn. Op dit moment worden 75 kin-deren intensief ondersteund en begeleid. Voor het tweede achtereenvolgende jaar lijkt het uitvalpercentage teblijven steken op nihil. Voorwaar een geweldig resultaat voor deze zo moeilijke doelgroep. Ik vind het mooi omte horen hoe deze kinderen steeds beter onderdeel uitmaken van de schoolgemeenschap en volledig geaccepteerdworden. Het is nogal wat om in twee jaar de jaloezie uit de omgeving te overwinnen: “waarom wordt hij/zij welgeholpen en ik niet?” Het lijk dat de selectie zo gedaan is, dat de uitkomst voor iedereen acceptabel is.Even komen de meer emotionele verhalen langs. Over de sportkleding, waardoor de kinderen nu mee kunnendoen met alle sportieve activiteiten, Het verstrekken ziet men als een investering op de lange termijn is. Bijnaalle kinderen komen namelijk uit (heel) grote gezinnen, waar altijd jongere broertjes en zusjes zijn die de kledingook kunnen gebruiken. En dan het Kerstverhaal van Marsida. Samen met de scholen hadden ze geregeld dat ervoor alle kinderen uit het project presentjes waren. Zonder uitzondering was het voor deze kinderen de eerstekeer dat ze zoiets kregen. De vreugde straalde af van hun gezichten. Zij voelden zich helemaal bij de groep ho-ren, waaruit ze eerst zo buitengesloten worden. Op die dag stonden er traantjes in diverse ogen. Marsida was ernog vol van.Straks moet ik met een inhoudelijk en financieel verhaal naar de lionsclubs en Impulsis. Een ding staat voor mijwel vast. Dit moet doorgaan als de pilot na vier jaar is afgelopen. Het is niet niks om 75 kinderen een toekomst te bieden voor een jaarlijks bedrag van zo’n 175 euro per kind.

  

Skampa Kids

10 oktober 2008

Alex

Na een korte middagpauze bereiden projectleider Marsida Dylgjeri, Eda en ik het gesprek over de homework-classes voor. Wat een heerlijke ervaring wordt het om te spreken over een project wat voorziet in zo’n grote be-hoefte en zo geweldig verloopt. We praten daarna met Florenc Kushi van de Shkolla Abdyl Myzyri en Muharrem Ulakia van de Shkolla XhaferKongolli. De derde partner ontbreekt, want Meleq Shopi van de Shkolla Jorgi Dilo is met enkele van haar onder-wijzers een lang weekend op reis, met dank aan Moeder Teresa. Eén van de dingen die we met het project hoop-ten te bereiken was het op gang brengen van eigen inspanningen van Albanese kant. Dat is aan het lukken. Devoedselvoorziening voor de armste kinderen is verzekerd vanuit een sociaal project waar onze Marsida ook bij isbetrokken. Sinds een jaar moeten ouders zelf de schoolboeken betalen, wat een enorme druk op de budgettenvoor de kinderen zou leggen, ware het niet dat de overheid de gezinnen met de laagste inkomens (waartoe allekinderen behoren) ruim tegemoet komt. Het lijkt ook mogelijk dat de training van leerkrachten overgenomenwordt door ‘Danida’. Deze club, ooit tot stand gekomen met Deens geld, verdeelt budgetten onder voorbehoudvan goedkeuring door de lokale overheid. We maken morgen een afspraak met een vertegenwoordiger. Zo kun-nen wij ons bij de continuering van het project concentreren op het kernprobleem. We loodsen dan wel 75 kin-deren door hun leerplichtige periode op school, maar er zijn meer kinderen in nood. Op de ene school zijn er 36geïdentificeerd en op de andere 40 à 50. Al deze kinderen hebben (ook) 50 tot 100% kans op definitieve school-uitval. Ineens zijn ze dan verdwenen.. De directeuren melden het bij de leerplichtambtenaar en die neemt hetvoor kennisgeving aan. Vervolgens is iedereen machteloos en de kinderen verdwijnen in de criminaliteit, bedela-rij, smokkel of prostitutie. Florenc vertelt het verhaal van een twaalfjarig meisje dat komt zeggen niet meer naarschool te komen. Vader is dood, moeder is spoorloos verdwenen. Ze is met haar drie jongere broertjes en zusjeingetrokken bij opa en oma van ver boven de tachtig. Zij moet nu het huishouden runnen en kan dus niet meernaar school, ook omdat er geen geld is voor de noodzakelijke spullen. Zij moet het huishouden gaan runnen engeld verdienen .......Eda en ik gaan puzzelen om de budgetten zo te herschikken dat we zo veel mogelijk extraplekjes in het project kunnen creëren, naast de garantie die we de nu deelnemende kinderen willen geven, dat zesteun blijven krijgen tot het eind van hun negenjarige schoolperiode. Deze duur varieert van één tot zeven jaarper kind. Met dat plan wil ik dan terug naar de Nederlandse donoren om ze tenminste 36.000 euro’s te vragen.De positieve grondhouding van ‘Impulsis’ en ‘Edukans’ stemt me bij voorbaat positief. Als ik terugben in Ne-derland ga ik direct met ze praten.

  

Skampa Kids

10 oktober 2008

Alex

Om elf uur ontmoeten we Natasha Shuteriqi. Zij werkt voor ‘Danida’ en weet veel over de politieke doolhof vanhet onderwijs. Het is onvoorstelbaar hoeveel bureau’s en procedures er zijn om kleine dingen te regelen. Maargelukkig kent ze ook de procedure voor het organiseren van trainingen voor de leerkrachten uit het project. Deprocedure is niet na te vertellen, maar zij maakt een voorstel maken voor de City Council. Als de burgemeesterakkoord gaat en de City Council instemt, is het geregeld. Daarmee is het laatste detail voor continuering van hetproject is nu opgelost

  

Skampa Kids

10 oktober 2008

Alex

We maken melding van het gesprek met Natasha en de training voor de onderwijzers in het huiswerkklassenpro-ject. Ook daarover geeft de burgemeester zijn zegen. Hij benadrukt nog wel even fijntjes dat het een project vande gemeente is, die zich dus van haar beste kant laat zien.

  

Skampa Kids

10 oktober 2008

Alex

Het project homeworkclasses is klaar voor een vervolg. Het woord is nu aan de Nederlandse donoren, met name aan Impulsis / Edukans. Het concept is overdraagbaar en heeft daarmee de bijzonder aandachtvan de ambassade. Het is immers duidelijk dat onderwijsprojecten ter ondersteuning van de meest kans-arme kinderen nog jaren nodig zullen zijn

  

Skampa Kids

24 november 2009

Alex

Dat je met kleinschalige projecten echt iets kunt bereiken, ervaar ik weer als ik twee scholen uit het huiswerk-klassenproject bezoek. Drie Nederlandse lionsclubs, onze Stichting Skampa en Impulsis maken het nu mogelijkdit project succesvol af te ronden. Ik kan niet ontkennen dat ik geniet van de bereikte resultaten. De kansarmekinderen uit de doelgroep hebben zich ontwikkeld tot volwaardige scholieren, het onrechtmatig verzuim is spec-taculair verminderd, de kwaliteit van het onderwijs is sterk verbeterd en de scholen beschikken eindelijk over denoodzakelijke materialen. En er is wat nodig op scholen waar de overgrote meerderheid van de kinderen afkom-stig is uit gezinnen die moeten rondkomen van een bestaansminimum van nauwelijks een euro (of dollar) perdag. De meeste indruk maakt eigenlijk het betoog van één van de leerkrachten van de Shkolla Abdul Myzyri. Hijvertelt dat hij al 33 jaar in het onderwijs zit. Nog nooit in zijn lange loopbaan heeft hij zoveel vooruitgang gezienbij deze kinderen en nog nooit heeft hij zoveel bijgeleerd als tijdens de trainingen van het project. Zijn falemin-derit (dank je wel) geldt niet alleen voor alle kinderen en hun families, maar ook voor hemzelf. Het is mooi omdit te zien bij een man die dit werk al jaren doet voor een onvoorstelbaar laag salaris en in soms deplorabele om-standigheden. Het budget voor de laatste ronde zal zeker optimaal besteed worden.

  

Skampa Kids

24 november 2009

Alex

Met een bezoek aan de Shkolla Xhafer Kongolli rond ik mijn reisje langs de projectscholen af. Ook hier merkenwe dat het project echt werkt en dat er duidelijk waarneembare verbeteringen in de school zijn. Eerst erger ik meweer aan de ‘dienstkleding’ waarin de leerkrachten geacht worden te lopen. Het zijn witte jassen van goedkopekwaliteit, als waren het oude ziekenhuisuniformen. Voor mij staat dit toch wel ver weg van de ambiance die eenschool behoort te bieden. Gelukkig is het goed mogelijk voorbij dit uiterlijk gedoe te kijken en te luisteren. Danmerk je hoe de betrokkenheid van de scholen en hun leerkrachten is gegroeid in een paar jaar. De drie (achter-stands)scholen hebben nu het gevoel dat ze vooruitgang geboekt hebben. Er wordt met toewijding gewerkt aande zorg voor de kinderen. Het is (weer) verbijsterend om te horen hoe hard dat nodig is. Dit schooljaar zijn alvijf kinderen met onbekende bestemming verdwenen. Het is de vraag of adoptie binnen het project dat trouwenshad kunnen voorkomen. Voor heel veel ouders is het toch onmogelijk om de paar euro’s op tafel te leggen dieverplicht zijn voor zaken als schoolcontributie en boekengeld. De andere kant is er ook. Je ziet dat het schoolkli-maat verbeterd is, dat de nieuwe directeur een sterke leider is en dat er zorg en aandacht gegeven worden aankinderen in achterstandssituaties. Er is motivatie genoeg om de laatste projectronde optimaal te benutten.

  

Skampa Kids

30 juni 2010

Alex

Ook al was het niet het doel van mijn reis, aan het eind van de middag praten we toch nog even met MarsidaDylghery, de projectleider van de huiswerkklassen. Het is weer een vreugdevol moment van de trip om te horenwat er voor deze kinderen allemaal bereikt wordt met relatief weinig geld. Ik neem de voorlopige rapportage vanhet afgelopen seizoen door en dat ziet er goed uit. De training van de leerkrachten heeft er toe geleid dat er metde kinderen meer gedaan wordt dan alleen maar kennis er in pompen. Het resultaat van een serie gewone inter-views was een verrassing voor de leerkrachten. Als je vraagt naar toekomstdromen van de kinderen, zijn ze ge-wend dat je als antwoord krijgt: rijk worden, grote auto enz. Maar deze kinderen gaven als antwoord: voor detoekomst wens ik een echte familie, een huis, dagelijks eten en vrijheid! Er is nog een lange weg te gaan .......Marsida kwam nog even terug op het verhaal van Qamil, een jongen van wie ze vorig jaar de indruk hadden dathij een bril nodig had voor zijn slechte, rooddoorlopen ogen. Ze zagen deze als een handicap voor zijn bovenge-middelde leercapaciteiten. Maar wat bleek? Hij woont met een hele reeks broertjes en zusjes bij zijn gehandicap-te oma en opa. Vader en moeder zijn ooit met de Noorderzon verwenen en niemand weet waar ze zijn. Overdaggaat hij naar school , direct daarna runt hij het huishouden, doet de boodschappen en verzorgt oma, opa en zijnbroertjes en zusjes. Als iedereen in bed ligt, begint hij met zijn huiswerk, want hij wil echt investeren in zijn toe-komst. Het kotje waarin ze wonen heeft natuurlijk geen elektriciteit, dus maakt hij zijn werk bij kaarslicht. Alshij diep in de nacht klaar is, gaat hij een paar uurtjes slapen tot hij ‘s morgens weer vroeg opstaat om voor ieder-een te zorgen voordat hij naar school vertrekt. Rode ogen en slecht zicht verzekerd .... Gelukkig kan ik ze het besluit van onze Stichting Skampa overbrengen dat we voor een nader te omschrijvendoel eenmalig nog wat extra middelen beschikbaar kunnen stellen voor dit project. En als ik het tijdig weet, wilImpulsis misschien nog één keer ook wat doen.Wat wordt het dan ineens weer zakelijk als we besluiten met de afspraak dat ik volgend jaar juni weer kom omde eindrapportage in ontvangst te nemen

  

Skampa Kids

13 oktober 2011

Alex

Van twee van de drie scholen is de naam gewijzigd en op alle drie zijn er één of twee keer nieuwe di-recteuren aangetreden in het laatste jaar. Maar de uitvoerende docenten zijn, op één na, dezelfde ge-bleven en de continuïteit was er. Afgelopen seizoen werden 99 kinderen rechtstreeks ondersteund.Het aantal drop outs was weer nihil. 40 kinderen verlieten de school na de negende (=hoogste) klasmet een toekomstperspectief. Er was veel aandacht voor het sociale aspect. Contacten met ouders/verzorgers en speciale activiteiten voor de doelgroep. De trainingen van de leraren werden heel goedbezocht. Twee keer twee trainingsdagen met 44 leraren. Opmerkelijk vond ik dat nu als items intercul-turaliteit en klassen van gemengd niveau op de agenda stonden. Nu is interculturaliteit hier iets andersdan bij ons. Kinderen uit de stad, uit de dorpen (vaak met ouders die analfabeet zijn) en Roma-kinde-ren zitten in één klas. En die culturen mengen, is best een probleem voor deze scholen. Ook hier zietmen dat er meer kinderen met leer- en gedragsproblemen komen. Een eerste begin met kennisontwik-keling op dat gebied wordt gemaakt, maar het is nog erg pril. Sinds kort is er in ieder geval een infor-matiecentrum voor autisme.Financieel was er in het afgelopen jaar een meevaller. De staat heeft besloten dat leerboeken gratiszijn. Uiteindelijk waren zodoende de uitgaven per kind lager. Voor het verschil zijn, conform de afspra-ken, schoolmaterialen gekocht. Het gaat dan over materiaal voor natuurkundeproefjes, gymnastiekma-teriaal (ballen, matten enz.) kaarten voor de aardrijkskundeles en kinderboeken. Al deze dingen zijnnoodzakelijk voor de school om te hebben en om het curriculum te realiseren. Maar het geld wordtnooit beschikbaar gesteld. Dus kinderen die na het 9e jaar boeken gelezen moeten hebben, maargeen geld hebben om ooit een boek te kopen .......De trainingen werden vorig jaar gefinancierd door de gemeente, maar dat geld is op. Nu moet het dantoch weer uit het projectgeld. Dat vormt een extra uitgavenpost, maar we weten nu dat het geld meerdan goed besteed is.Na uitgebreide discussie brengen we voor volgend jaar het jaarbudget per kind terug naar € 75, tot hetmoment dat de wet op gratis schoolboeken weer wordt ingetrokken. Per kind zal er soms minder nodigzijn. De rest wordt dan weer besteed aan dringend noodzakelijke leermiddelen voor de school.

  

Skampa Kids

13 oktober 2011

Alex

We gaan de scholen bezoeken die deelnemen aan het huiswerkklassenproject. We beginnen bij de Shkolla Fadil Gurmani (tot vorig jaar Abdul Myzyri). De directiefunctie is natuurlijkgewisseld bij de zoveelste politieke stoelendans, maar de leraren die het project begeleiden, zijn de-zelfde. De informatie die ik krijg, liegt er niet om. Van de 426 leerlingen zijn er 131 die tot een achter-standsgroep behoren. De grootste probleemgevallen worden rechtstreeks ondersteund in het project.De anderen profiteren mee doordat de school heel wat elementaire leermiddelen (o.a. leesboeken)heeft kunnen aanschaffen. Onbegrijpelijk eigenlijk dat scholen hier werkelijk helemaal niets hebbenaan leermiddelen. De drie projectscholen zijn enorm bevoordeeld ten opzichte van hun collega’s.Bij de Shkolla Jorgi Dilo is de situatie eigenlijk nog slechter. Daar behoren 377 van de 1.037 (!) kinde-ren tot de probleemgroep. En deze school heeft het nog ‘getroffen’ met een andere donor, waarvan zede naam vergeten zijn. Die heeft er voor gezorgd dat er op twee van de vier verdiepingen meubilair isgekomen! Met name hier hoor ik het verhaal dat er veel kinderen slecht presteren omdat ze altijd hon-ger hebben ...... Alle kleine beetjes helpen, zullen we maar denken. De nieuwe leermiddelen wordenoverigens intensief gebruikt, dat is wel duidelijk.Tenslotte komen we bij de Shkolla Abdyl Paralloi (voorheen Xhaferr Kongolli). Ook hier een nieuwe di-recteur maar hetzelfde lerarenteam. Deze school heeft duidelijk de meeste vooruitgang geboekt, on-danks de extreem moeilijke populatie waar ze mee te maken hebben. Meer dan een derde van de kin-deren is Roma of zigeuner en dan levert de school een bijzondere prestatie als ze de uitval zo wetente beperken. Het meest opvallende verschijnsel is dat van de ‘inhaalklassen’. Deze bestaan uit Roma-en zigeunerkinderen die op hun negende of tiende jaar voor het eerst naar school gaan en dan in eenpaar jaar op het niveau van hun leeftijdsgenoten gebracht moeten worden. Dat het ze lukt is een bij-zonder compliment aan de leraren.De motivatie van de teams blijkt uit het feit dat bij twee van de drie scholen bijna alle leraren deelna-men aan de trainingen van ECE. Bij de derde school was het de meerderheid die deelnam.Bij alle scholen hoorde ik een opvallend probleem. Ze beschikken dan wel over meer lesmaterialen enleesboeken, maar ze hebben een enorm tekort aan bergruimte en kasten. Dat is nu net een stap tever om binnen het kader van het huiswerkklassenproject te regelen. Hiervoor moeten ze toch echt bijde burgemeester zijn.Een andere klacht van alle scholen betreft de houding van de ouders. Die zijn zo ver-schrikkelijk ongemotiveerd voor hun opvoedende rol van de kinderen. Het lijkt wel als-of ze de hele opvoeding tegenwoordig aan de school overlaten. Waar heb ik dat vakergehoord .....

  

Skampa Kids

12 december 2012

Alex

Ik neem de tijd om het rapport over de homeworkclasses, seizoen 2011-2012, te lezen. Vanmiddag zullen we het uitgebreid bespreken. Als je het alleen al leest, ben je onder de indruk van wat er weer gerealiseerd wordt met weinig geld en veel inzet. Wat jammer is het toch dat alle Nederlandse dono-ren inmiddels afgehaakt zijn en dat het lopende schooljaar wel eens het laatste zal zijn

  

Skampa Kids

12 december 2012

Alex

We nemen ruim de tijd om de voortgang van het project homeworkclasses door te spreken. Zoals ver-wacht zijn twee van de drie betrokken directeuren weer gewisseld, maar het begeleidingsteam van do-centen bleef ongewijzigd. Het afgelopen seizoen was de aandacht wat minder gericht op de school en de onderwijzers, maar veel meer op de kinderen en hun leefsituatie. De onderwijzers zijn na zoveel ja-ren behoorlijk ervaren in het omgaan met de doelgroep en de drie scholen hebben een serie nuttige leermiddelen kunnen aanschaffen waarvan met name de kinderen uit de doelgroep profiteren. ECE heef t meer dan voorheen bijeenkomsten met ouders / verzorgers georganiseerd en dat was van niet te onderschatten belang. De kloof tussen arm en rijk is veel groter dan bij aanvang van het project. Desocial support voor de armste gezinnen is nog net zo laag als zes jaar geleden en de prijzen voor le-vensonderhoud zijn tot bijna West-Europees niveau gestegen. Zo komen we al snel tot de belangrijk-ste ontwikkeling van het afgelopen seizoen, de voedselpakketten. Over twee weken worden ze weer uitgereikt en bijna een jaar geleden deden ze dat voor het eerst. Een jaar of zes geleden leek dat niet zo nodig te zijn en nu vertellen Stefan en Endri met nauwelijks droge ogen hoe onmisbaar ze zijn. Met bewondering hoor ik hoe ze samengesteld zijn. Alle verpakkingen zijn zo gemaakt dat er niets in delen‘doorverkocht’ kan worden. Alles moet wel besteed worden zoals bedoeld. Het verhaal van reacties als ‘we konden maandenlang zonder honger naar school’ en ‘we konden met gewassen kleren naar school’ maakte ook op mij zo’n indruk dat ik terugga met het plan om hoe dan ook te zoeken naar mo-gelijkheden om het project ook vanaf het schooljaar 2012-2013 voort te zetten.Het succes is niet te onderschatten. De doelgroep bestaat uit kinderen waarvan gemiddeld zo’n 40% het einde van de negenjarige basisschool niet haalt. Dit project ondersteunt jaarlijks een kleine hon-derd kinderen die in de allerarmste omstandigheden opgroeien. Van de projectdeelnemers zijn er sinds 2006 welgeteld twee afgehaakt.Een omdat de familie vanuit de stad weer terugging naar het bergdorp waar men vandaan kwam en één Romameisje omdat het op vijftienjarige leeftijd uitgehuwelijkt werd.Over twee weken is het weer voedselpakkettendag. Met trots vertellen ze dat deze keer een plaatselijksupermarkt meewerkt die alle pakketten samenstelt en verpakt. Dan zal Stefan er met zijn lijstjes weerstaan om er voor te zorgen dat ze alleen bij de rechthebbenden terecht komen. Ook zal hij de druk van de andere arme gezinnen moeten weerstaan. Vorig jaar is hem dat gelukt, dus dat zal deze keer ook wel zo zijn.Als we het over de toekomst hebben, zijn we het er snel over eens dat alle prioriteit moet gaan naar de (humanitaire) steun van de doelgroep. De verlanglijstjes van de opeenvolgende schooldirecteuren moeten maar naar een ander adres, ook al weten we dat dat kansloos is. De burgemeester van Elba-san is immers van de PS en toevallig zijn alle steden met een PS-burgemeester financieel gekort met een veelvoud van de kortingen die de PD-steden kregen. In dit land is alles namelijk gepolariseerde politiek.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

Het belangrijk-ste doel van deze teamreis is om een korte documentaire te maken over het huiswerkklassenproject, niet in het minst om straks in Nederland een instrument voor de fondsenwerving te hebben. Met dank aan “Team 2015” vande gemeente Utrecht kunnen we deze klus doen. Die fondsenwerving is hard nodig om het project te kunnen voortzetten. De eerste donoren, vier Nederlandse Lionsclubs, richten zich al lang op hele andere dingen omdat zezich niet te lang aan één goed doel willen verbinden. De Nederlandse NGO’s zijn helemaal afgehaakt vanaf het moment dat de Nederlandse regering besloot dat Albanië geen ontwikkelingshulp meer nodig heeft. Alleen Edu-kans wil verder gaan. Zij “mogen” eigenlijk ook niet meer, maar zijn een nieuw fondswervingsconcept gestart. Daarmee willen ze wereldwijd nog tien bestaande projecten blijven ondersteunen. Voor ons was het een fantas-tisch bericht dat het project in Elbasan is geselecteerd als één van de tien

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

We gaan draaien bij de Roma-markt en op de vuilnisbelt. Daar liggen de herinneringen die mij zo’n jaar of tien geleden motiveerden om dit project voor de armste kinderen uit de stad te starten. Interviews in die striemende wind zijn niet gemakkelijk, maar het lukt. Op één deel van de markt zijn we niet echt welkom, op hetnieuwere gedeelte wel. Daar worden we zelfs vriendelijk bejegend. Uiteindelijk lukt het om alle plaatjes te ma-ken die we willen, inclusief de stiekeme beelden op het ‘verboden gebied’. Om ons heen maakt het wel indruk als daar drie mannen met technische apparatuur rondlopen om interviewtjes van enkele tientallen seconden te re-gistreren.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

e restauranteigenaar blijkt burgemeester van een van de straatarme bergdorpjes in de omgeving te zijn en probeert gelijk wat de dealen met Eda en de Nederlanders. Met het kleine budgetje voor ‘onvoorzien’ kunnen we de armste kinderen in zijn dorp met enkele Kerstpresentjes heel gelukkig maken. Die kinderen horen tot de doelgroep van het project, dus het is mooi dat er nog wat over is in het budget voor ‘onvoorzien’. Na de lunch rijdt de eigenaar/burgemeester ons hoogstpersoonlijk terug naar hetcentrum.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

Vanzelfsprekend blijft alle zorg uitgaat naar het lopende project dat we vanaf nu de titel “Skampa Kids” geven. Tot laat in de middag filmen we interviews en schoolscènes. We genieten we van de aanwezigheid bij een sport-middag voor de kinderen uit het project. Wat een lieve gezichten, wat een dankbaarheid en wat een blijdschap. En dat bij kinderen die in zulke ellendige omstandigheden opgroeien. Een gezinsinkomen van veertig tot vijftig euro staatssteun per maand is net genoeg om dagelijks een brood te kopen.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

Vandaag wordt het een belangrijke dag. De filmploeg gaat Anxhela Qosja volgen, een schattig Roma-meisje vannegen jaar met een even schattige moeder. Wel staat de armoede op hun gezichten te lezen. Het loopt anders. En-dri was vannacht “ziek” geworden en kwam de filmers niet op tijd halen. Hij kwam ook niet op het idee om een seintje te geven. Toen hij een uur te laat aan kwam rijden, was de kans voorbij om bij Anxhela thuis te filmen en haar te volgen op haar schooldag. Dat moet morgen opnieuw. Maar dan wordt de ploeg met de taxi opgehaald. Het vertrouwen van de filmploeg in zijn betrouwbaarheid is helemaal verdwenen.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

De rest van de ochtend kunnen we gelukkig schitterende beelden maken. De gymles van de meisjes is een feest, zeker als Freek met ze mee gaat voetballen.

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

De interviews met de kinderen zijn prachtig en ontroerend, net als die met enkele ouders. Je hart breekt als je een jongetje hoort vertellen. Het is zijn favoriete bezigheid om uitstapjes te maken buiten de stad. Met zijn ouders kan dat niet, omdat die geen geld hebben. Met schoolexcursies kon hij ook niet mee, omdatdie 1 of 2 euro per keer kosten. Sinds hij deelneemt aan het project kan hij wel een paar keer per jaar genieten van reisjes die hij nog nooit eerder heeft kunnen maken .....

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

Gelukkig heeft de filmploeg een paar extra dagen geboekt. Zo konden ze vanmiddag foto’s maken op het deels verlaten complex van de Metallurgica (de eerste beelden die ik zag waren prachtig).

  

Skampa Kids

29 november 2013

Alex

Morgen gaan ze eerst Anxhela volgen en maken ze beelden van het vullen van de jaarlijkse voedselpakketten en de uitdeling daarvan op één van de scholen. Ik vermoed dat al mijn verwachtingen voor de documentaire over-troffen zullen worden. Als ik terug ben in Nederland, verneem ik via de blog van Herman dat alles uiteindelijk goed is verlopen. Er is veel schitterend materiaal gemaakt. Daar zit bijna niets bij wat je er uit wilt knippen, dus het zal lastig kie-zen worden. Samen met deze fantastische professionals komen we er wel uit.

  

Skampa Kids

17 oktober 2014

Alex

Het project Skampa Kids (de nieuwe naam voor de huiswerkklassen) blijft onmisbaar voor de deelne-mende kinderen. Helaas kunnen we niet alle kandidaat-deelnemers helpen, zeker niet nu dat aantal groeit. De nood bij de armste gezinnen neemt namelijk toe. Door te bezuinigen op sociale zorg verliezen heel wat gezinnen hun – toch al minimale – staatsteunsteun. Dat betekent niet alleen meer honger, maar ook dat ze niet meer in aanmerking komen voor speciale steun, zoals gratis schoolboeken. Waar dat toe leidt in gezinssituaties waar al niet genoeg te eten is, laat zich raden.

  

Skampa Kids

17 oktober 2014

Alex

De ochtend vullen we met een beoek aan de drie scholen die het project ‘Skampa Kids’ uitvoeren. Op de Abdyl Paralloi, de Jorghi Dilo en Fadil Gurmani ontmoet ik drie nieuwe directeuren. Dat deze functies wisselen als er een nieuwe partij aan de macht komt, daar ben ik wel aan gewend. Maar de laatste jaren is de omloopsnelheid wel heel erg hoog. Ik ontmoet achtereenvolgens Darina Vorfi, Arjana Shella en Laureta Misiri. Drie vrouwen met heel verschillende karakters. Twee bedachtzame, maar communicatief vaardige directeuren en één niet te stuiten waterval van woorden maar wel met het onderwijshart op de goede plaats. Alle drie zijn ze jong en spre-ken ze Engels. Is dit het jeugdige elan wat de nieuwe premier, Edi Rama, in gedachten heeft. Die kans is er maar eerst eens afwachten of deze dames langer dan een jaar op hun post blijven. Gelukkig ontmoeten we op alle scholen ook de docenten die het project begeleiden. Gelukkig zijn dit mensen die al vanaf het eerste jaar meelo-pen, toegewijd zijn en ervaring hebben opgedaan met de multi-problematiek van de kinderen. Helaas hoor ik wel drie keer hetzelfde verhaal. Het aantal kinderen uit zeer arme gezinnen neemt zorgwekkend toe. Een enorme zorg voor de scholen. Eén van de directeuren houdt haar ogen zelfs niet droog als ze vertelt hoe een moeder drie ‘in vodden geklede’ kinderen kwam aanmelden. Een beetje goed nieuws kon ik in ieder geval brengen. Er kan een beperkt aantal nieuwe kinderen in het project toegelaten worden. ECE was om begrijpelijke redenen voorzichtig geweest met ‘aannemen’. De voorwaarde is namelijk dat de kinderen in ieder geval onder-steund blijven tot het einde van hun negenjarige schoolperiode. Daarom worden er jaarlijks niet meer 100 kinde-ren toegelaten maar wordt er steeds gekeken naar 100 ‘kindjaren’. De financiering voor drie van de vier seizoe-nen met 100 kindjaren per seizoen is bijna rond. Een klein beetje van de grote nood kan gelenigd worden.Alle scholen zijn samen met ECE plannen aan het maken om zelf fondsen te werven. Gewoon door de kinderen dingetjes te laten maken en deze te verkopen bij bijzondere gelegenheden. Zowaar de eerste fundraising ter plaatse. De opbrengst zal niet groot zijn maar je ervaart wel een soort nieuw elan.Een nieuw verschijnsel voor het land is de inclusive education. Probleemkinderen gaan niet meer naar speciale scholen maar blijven op de algemene scholen. Over de aanpak is nog niets bekend maar de verplichting is al uit-gevaardigd door het ministerie. Dat dit voor deze scholen een probleem er bij is, spreekt voor zich.

  

Skampa Kids

17 oktober 2014

Alex

. TACSO adviseert NGO’s bij hetdoorlopen van de doolhoven naar het geld van de EU. Dat wordt hier ingezet om Albanië rijp te maken voor toe-treding. Hij wijst ons op twee programma’s die ruime mogelijkheden bieden tot co-financiering voor onze Skampa Kids. Voor de kinderen waarom het gaat, is het bijna van levensbelang dat het project binnen niet al te lange tijd wordt uitgebreid en ook na de zomer van 2017 verder gaat als de financiële middelen van Stichting Skampa en Edukans uitgeput zijn. Zowel in het National Grant Scheme als het nieuwe programma van EIHDR (European Instrument for Democracy and Human Rights) staan doelstellingen die helemaal passen op het pro-ject. Het is alleen wachten op de aankondiging van de aanvraagmogelijkheden (de calls). Gezien de bureaucrati-sche ervaringen kan dat nog wel even duren.

  

Skampa Kids

17 oktober 2014

Alex

Ilirian Gjoni, de programmamana-ger van het Amerikaanse Worldvision in de regio Elbasan. Hij zit op hetzelfde moment samen met Eda op de ve-randa. Inderdaad, eind oktober kun je hier nog gewoon buiten ontbijten. Als we elkaar gevonden hebben, blijkt ons onderhoud kort maar uitzonderlijk nuttig. Eda werkt trouwens ook voor Worldvision nu het aantal projecten bij ECE (hopelijk tijdelijk) minimaal is. Deze club werkt nu nog uitsluitend in de afgelegen bergdorpen in de ru-ral area. In de komende jaren gaat ook de stad Elbasan tot het werkterrein horen. De stad gaat trouwens stukken groter worden door een op handen zijnde gigantische herindeling van steden en regio’s. Het blijkt dat de doel-stellingen van het nieuwe regionale programma van Worldvision (education, child protection, gender equality) helemaal stroken met die van Skampa Kids. Partnerships en samenwerking in de toekomst bieden dus een kans-rijk perspectief

  

Skampa Kids

17 oktober 2014

Alex

Nu volgen de voorbereidingen voor het benefietconcert van toppianiste Marietta Petkova dat over twee weken plaatsvindt. De opbrengsten zijn bestemd voor de Skampa Kids en we zijn Marietta dankbaar voor haar belange-loze medewerking.

  

Skampa Kids

27 september 2015

Alex

Eda en July zitten al op het terras als ik aanschuif om te bekijken hoe we het jaarrapport van onze Skampa Kids, schooljaar 2014-2015 deze week kunnen afronden. Vorig jaar waren ze er erg laat mee, maar nu is het hele verhaal in concept al klaar. We gaan globaal door de ruim 20 pagina’s en spreken af wat er nog gedaan moet worden. Voor het vervolg moeten we zijn op het kantoor van ECE. Het eerstewat me opvalt, is dat de letter “E”, die een paar jaar geleden afbrak, nog steeds niet is gerepareerd. Eénmaal ka-pot is hier hetzelfde als definitief kapot. En dan maar wachten tot het probleem zichzelf oplost. Verder ziet het kantoor er nog altijd netjes uit, ook al gebeurt er niet veel. Er is nog altijd ‘a lack of projects’, zoals ze dat zeg-gen. Enkele teksten in het rapport zijn nog niet compleet of moeten aangepast worden. Binnen redelijke tijd komen we er toch helemaal doorheen. In de financiële rapportage moet nog wel wat verduidelijkt worden. De uitgaven en reserveringen zijn nog niet handig weergegeven. In het eerste seizoen was er sprake van een flinke onderbe-steding ten opzichte van het jaarbudget en nu is er sprake van een kleine overbesteding. Het is van belang dat dit exact wordt opgenomen in de verslaggeving. Het project is immers gepland voor vier jaren. Maar alleen de fi-nanciering van de eerste drie jaren is rond. Na die periode moet er voldoende reserve zijn om alle kinderen die geadopteerd zijn hun schoolperiode van 9 jaar af te laten maken. Daarvoor moet dus een reservering gevormd worden. De financiering voor het vierde jaar is nog onzeker. Voor de zomervakantie van 2016 moeten we wel 2beslissen wat er in dat 4e jaar wel en niet mogelijk is. Als we de doelstelling van 100 kindjaren in het vierde jaar niet halen, moeten we een aangepast budgetplan maken. Het is begrijpelijk dat Eda en July het lastig vinden om al die financiële gegevens en prognoses juist weer te geven in de verslaglegging. Ik neem het allemaal tot in de-tail met ze door en ga het vanavond op mijn hotelkamer verder uitwerken.De informatie over de kinderen en de uitgaven voor de scholen zijn zo gedetailleerd dat daar niets meer aan toe-gevoegd hoeft te worden.

  

Skampa Kids

27 september 2015

Alex

In de ochtend gaan we meteen aan de slag met om het jaarrapport af te ronden. Eda en July hadden ’s morgens vroeg mijn concept van gisteravond al doorgenomen. Nu gaat het snel. Er komt nog een reactie van de Regional Director of Education. Momenteel is dat Jonida Cungu. Meestal blijven deze directeuren maar kort in functie. Daarom maak ik er maar geen probleem van dat het deze week niet lukt om kennis te maken. We gaan dieper in op de onzekerheden voor het seizoen 2016-2017. Daarvoor moet de financiering nog rond ko-men. Omdat de fundraising daarvoor nog moet starten, leek het me aardig om een korte video- rapportage te la-ten maken met interviews. Dat kan een actuele toevoeging zijn op de mooie documentaire van december 2013. Het gaat waarschijnlijk wel lukken met de hulp van studenten journalistiek. Morgen moeten we een laatste detail invullen. De kinderen die bij aanvang van dit nieuwe schooljaar kunnen in-stromen, moeten definitief geselecteerd worden. De ‘selectiecriteria’ zijn dan wel klaar, de keuzes moeten nu definitief worden. De 3 schooldirecteuren zijn er op voorbereid en bij de bezoeken van morgen ronden we af. We concentreren ons op kinderen van de klassen 7, 8 en 9. Anders zou de doorlooptijd na afloop van de project-periode te lang worden.

  

Skampa Kids

27 september 2015

Alex

Vandaag brengen we een bezoek aan de drie projectscholen. Daar zie ik waar we het allemaal voor doen. En zie ik hoe de resultaten van dit bescheiden project nog altijd zo’n voldoening bieden. Het is prachtig om te zien hoe deze straatarme kinderen meedoen in hun schoolomgeving. Hoe ze mooie resultaten bereiken. Hoe ze dankbaar zijn voor de liefdevolle steun van hun onderwijzers. Daar wil je je Nederlandse geld wel aan besteden.Ik stel een verrassende continuïteit vast bij de invulling van de directiefuncties. Dezelfde drie die vorige jaar na de landelijke verkiezingen op hun post kwamen, zitten er nu nog. En ze stellen niet teleur. Integendeel, ze beste-den veel aandacht aan de zorg voor de kinderen en denken goed na over de wijze waarop de school, met de be-perkte middelen, extra faciliteiten kan bieden aan alle kinderen. Het team van onderwijzers blijft stabiel. Sommi-gen doen al mee sinds het begin in 2005. Dit jaar vindt er één verandering plaats. Op één van de scholen is een projectonderwijzer vertrokken en je komt er niet achter wat de reden is. Zijn tijdelijk alleen overgebleven collegais daardoor nog meer toegewijd dan anders. Zijn verhaal maakt indruk. Voordat ze een kind definitief adopteren in het project gaat hij op huisbezoek. Of beter op bezoek in wat voor een huis moet doorgaan. De officiële lijs-ten, die meestal wel kloppen, vindt hij niet voldoende. Hij wil eerst met eigen ogen waarnemen hoe de werkelij-ke leefsituatie van de kinderen is. En in bijna alle gevallen neemt jij een schrijnende ellende waar.Je merkt dat er inmiddels veel ervaring is bij het begeleiden van de kinderen, de ouders / verzorgers en het on-derhouden van contacten met collega’s en organisaties. Ik durf opnieuw te zeggen dat alles primaverloopt. De di-recteuren gaan nog een stevig gesprek aan met ECE over de bestedingen van de schoolbudgetten. Afgelopen ja-ren was dat voor elke school gelijk. Ze nemen mijn suggestie over om dat deze keer anders te doen en de primai-re behoefte per school te vervullen, binnen het vaststaande budget. Dat gaat wel lukken.Maar helaas. Op alle drie de scholen hoor ik niet alleen positieve dingen. Onafhankelijk van elkaar zeggen de di-recteuren dat ze grote zorgen hebben over het groeiende aantal zeer jonge kinderen in de eerste en tweede klas-sen dat leeft in extreme armoede. Om twee voorbeelden te noemen: een jongetje van zes moet regelmatig van straat geplukt worden om naar school te komen. Van zijn moeder moet hij gaan bedelen. Een ander jongetje kan niet naar school komen omdat hij geen schoenen meer heeft. Als dat geen extreme armoede is, in een land wat een associatieverdrag met de EU heeft, dan weet ik het ook niet meer. Wat ik wel weet, is dat dit project in de zomer van 2017 eigenlijk niet kan stoppen. Sterker nog. Het moet zelfs uitgebreid worden. Wat moet je anders als je hoort over die gehandicapte moeder met 4 leerplichtige kinderen die moet rondkomen van 30 euro sociale steun per maand! En dat bij een broodprijs van één euro per stuk.Overigens hebben deze directeuren het ook niet makkelijk. Eén van hen kreeg onlangs een onaangekondigd in-spectiebezoek en was op dat moment niet op haar kantoor, zelfs niet in de school te vinden. Een afstraffing dreigde. Maar haar excuus werd aanvaard. De school beschikt dan wel over een computer maar die kan al vijf maanden niet gebruikt worden om op het internet te gaan of om e-mails te versturen. Reden: de gemeente betaaltde rekeningen niet. Voor de meest dringende mails gaat de directeur dan naar een internetcafé waar ze berichten verstuurt en de kosten uit haar eigen zak betaalt.Een collega had ook problemen met de controleurs van de inspectie. Ze gaf kinderen uit een gezin toestemming om ’s middags te gaan eten bij een voedselservice, verzorgd door een buitenlandse NGO. Het ging om kinderen 4van wie bekend was dat er vrijwel nooit eten in huis was. Maar de controleur wenste maar toestemming te gevenvoor één keer per week...... Zo moeten deze directeuren laveren tussen de regels en hun sociale gevoel.

  

Skampa Kids

27 september 2015

Alex

Aida was nog beter danik dacht op de hoogte van het werk van Stichting Skampa. Het ging vooral over de naderende afsluiting van het project Skampa Kids en de constatering dat het aantal kinderen dat in extreme armoede opgroeit bij de deelne-mende scholen eerder toeneemt dan afneemt. Aida bevestigt dat dit ook het geval is op andere probleemscholen dan die in Elbasan. Zij zegt dat het gewoon een feit is dat de extreme armoede aan de onderkant van de Albanesesamenleving toeneemt. Jurgen stelt uiteindelijk de Rechten van het Kind aan de orde. Eén van die rechten is het recht op onderwijs. En dat komt in het gedrang. Hij wil zich sterk maken om in gesprek te komen met grote or-ganisaties als UNICEF of UNDP. Het streven moet zijn om het format van Skampa Kids op grotere schaal in te zetten. Het zal wel betekenen dat ik op enig moment voor een paar dagen naar Tirana moet komen. Dat heb ik er graag voor over.

  

Skampa Kids

27 september 2015

Alex

Tenslotte maakt de ambassade nog een mooi gebaar naar onze Skampa Kids. Ze worden uit-genodigd voor een speciale ontmoeting in Tirana onder leiding van een Nederlandse acteur die met straatkinderen in Tirana werkt. Aida gaat er voor te zorgen dat alles geregeld wordt. Het aanbod wordt in Elbasan in grote dank aanvaard

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

eenafspraak met Dewi van de Weerd, de am-bassadeur. Vorige jaar hadden we niet degelegenheid elkaar te spreken, nu wel. Eenpaar maanden geleden was Dewi op bezoekin Elbasan waar ze persoonlijk een kijkjeheeft genomen bij de Skampa Kids. Dat be-zoek had indruk gemaakt, zo had ik al eer-der gehoord. Natuurlijk gaat ons gesprekvervolgens over het project en het toene-mende aantal kinderen dat tot de doelgroepvan de allerarmsten behoort. Waar we jaarlijks zo’n 100 kinderen van de drie scholen onder-steunen, komen nu maar liefst 400 kinderen voor steun in aanmerking. Dat gaan wij als Stich-ting Skampa niet meer trekken. En Nederlands geld is er nauwelijks nog te halen, zo bevestigtDewi. Albanië wordt nu gezien als een “middle income country”. Dat gemiddelde wordt ge-haald door een klein aantal rijken tot zeer rijken en een groeiend aantal armen. Daar houden de tabellen geen rekening mee. De gevolgen zijn merkbaar. Ruim tien jaar geleden startten we met de homeworkclasses. Jaar in jaar uit konden we de jaarlijks benodigde gelden verwerven. Dankzij Edukans zijn we in delaatste fase toch nog een heel eind gekomen, maar de benodigde middelen voor het allerlaatsteseizoen heb ik nog steeds niet volledig bij elkaar. Laat staan dat er een perspectief is om door te gaan. Jaren geleden hoopten we dat er in Albanië een beleid zou komen om de allerarmstente ondersteunen. Maar zo ver is het nog niet. Samen met Dewi verkennen we de beperkte mo-gelijkheden voor nieuwe financiering. Een interessante optie is CSR. Een business netwerk in Albanië waar het maatschappelijk verantwoord on-dernemen wordt verkend.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

Unicef werkt steeds meer aan bewustwording en dat soort onderwerpen. Directe steun aan kinderen in achterstand-situaties is er nauwelijks nog bij. Heel misschien kan een project als Skampa Kids ooit inge-past worden maar dat is allemaal onzeker. Ook hier volgen de reorganisaties elkaar in hoog tempo op en niemand weet wat Unicef vanaf 2017 nog in Albanië kan en zal doen. Dan ont-wikkelt zich een interessant gesprek over Albanese statistieken en de waarde daarvan. Ik ver-tel over de schooldirecteuren die tien jaar geleden, onafhankelijk van elkaar, wisten te meldendat gemiddeld 40% van de doelgroep van de allerarmste kinderen de school voortijdig verlaat.Het gaat dan onder andere over weeskinderen, kinderen uit gebroken gezinnen, Roma en kin-deren uit bergdorpen met analfabete ouders. Maar in de officiële “statistieken” is dat niet te-rug te zien. Op alle scholen is het gerapporteerde uitvalpercentage nooit meer dan 1%. Toen niet en nu ook niet. Want als het meer zou zijn, betekent dat vermindering van onderwijzers en budgetten en bestraffende woorden aan de directeur. Dus wordt het niet gemeld. Zolang de leerplicht er wel is maar niet effectief wordt gecontroleerd, is er dus geen enkele betrouwbare statistiek. De bevestiging daarvan zie je op straat. Overal zie je kinderen rondlopen die eigen-lijk op school horen te zitten maar zich bezig houden met bedelarij of allerlei kleine handel-tjes.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

De toekomst van ECE ziet er nog altijd niet rooskleurig uit. Maar als uitvoerder van Skampa Kids presteren ze optimaal.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

Na wat gepuzzel hebben we alle uitgaven goed gerubriceerd en kunnen we ze helder weerge-ven. Gelukkig zijn ze weer zuinig geweest met bestedingen want aan het eind van het school-jaar is er drieduizend euro over. Dat komt keurig overeen met de opzet van het project. In de 3eerste vier jaar moet er namelijk geld gereserveerd worden voor de schoolseizoenen tot en met zomer 2019. Pas dan zullen de laatste kinderen hun school afgerond hebben.Naast de cijfers zijn er ook de verhalen van enkele kinderen. Het is mooi maar ook schrijnend hoe projectcoördinator Juliana Bahjaktari (ofwel Juli) deze beschrijft. De leefomstandigheden zijn verschrikkelijk maar je leest hoe de kinderen opbloeien en trots zijn als ze door onze hulpvolwaardig mee kunnen doen in de samenleving. Niet alleen wat betreft studieresultaten maar ook door hun betere sociale acceptatie op de school. Met name het verhaal over het jongetje inde rolstoel maakt indruk op me. De moeilijkste en belangrijkste discussie volgt dan. De selectie van kinderen bij aanvang van het schooljaar 2016-2017 is komende week. De school is net gestart en de lijstjes zijn al be-schikbaar. De uitlooptijd van het project is vastgelegd tot zomer 2019. Dat wil zeggen dat er alleen een selectie plaatsvindt van kinderen uit de drie hoogste klassen. De te selecteren kin-deren zullen zodoende in de zomer van 2019 allemaal de school verlaten hebben. Ik vind dat nog altijd de belangrijkste voorwaarde van het project. Wanneer je gedurende de schoolloop-baan van een kind stopt met de ondersteuning, weet je zeker dat alsnog een grote kans op uit-val.Deze noodzakelijke beperking betekent overigens niet dat er in de eerste zes klassen geen kin-deren zijn die dringend hulp nodig hebben. Helaas kunnen wij die niet meer geven. Dat is he-laas het gevolg van de eindigheid van dit project. Met hulp van alle lijstjes komen we tot een verantwoorde selectie. Komend seizoen zullen eenmalig zelfs meer dan 100 kinderen onder-steund worden. Wetende dat de financiële middelen beperkt zijn, gaan we morgen de begro-tingen in detail uitwerken.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

Dit wordt rekendag. We hebben gisteren de uitgaven van het afgelopen seizoen gecon-troleerd en helder in beeld gebracht. Maar nu moeten we vooruit kijken naar de ko-mende seizoenen. Dat is lastig. Toch moe-ten we in de jaarrapportage een realistische vooruitblik opnemen. Eerst werken we de 400 kindjaren gedetail-leerd uit. In het afgelopen seizoen zijn ook nog eens 5 kinderen vertrokken. Drie gin-gen met het gezin naar Duitsland en één naar Italië. Daar gaan de vaders op zoek naar werk. Het vijfde kind is met het gezin vertrokken naar een andere stad, waar de vader 5werk vond. De scholen weten dat ze alle vijf in hun nieuwe woonplaats naar school gaan dus er is geen sprake van dropouts. De plaatsen van deze kinderen zijn tussentijds ingenomen door andere.De selectie voor de nieuwe kinderen is gemaakt. Nu de begrotingscijfers. Oorspronkelijke planden we dat er gedurende schooljaar 2016-2017 voldoende financiën zouden zijn om uit te faseren tot zomer 2019. Maar al het benodigde geld is er nog niet. Met passen en meten ko-men we tot een opzet waarbij alle noodzakelijke uitgaven wel in het net begonnen schooljaar gedaan kunnen worden maar zonder een aantal extra’s. Die komen pas als er voldoende mid-delen zijn, eventueel in volgende jaren. Daarmee winnen we ook tijd voor de fundraising in Nederland. Het is me wel duidelijk geworden dat dit in Albanië nog niet gaat lukken. De geesten zijn er nog niet rijp voor. Zo wordt het vooralsnog een schooljaar zonder sportdag en school-reisje. Helaas, want dat zijn voor de kinderen altijd de hoogtepuntenvan het jaar. Maar de voedselpakketten, de schoolmaterialen en de sportkleding zijn veilig gesteld. De scholen zullen moeten afwach-ten of er nog geld is voor nieuwe materialen, ook al zijn ze hard no-dig. Daarentegen heb ik wel voor alle drie de scholen een laptop kunnen scoren in Nederland. Twee van de drie zijn er al, de derde komt volgende week mee met een collega van PUM. Het is niet uitgesloten dat het na dit project klaar is met ECE, tenzijer toch nog nieuwe projecten of activiteiten tevoorschijn komen.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

De ochtend besteed ik aan het laatste schrijfwerk en het narekenen van alle cijfers (toch nog een foutje gevonden!). De laatste gegevens zijn beschikbaar zijn gekomen. Dat alle betrokke-nen 24 uur per dag bereikbaar zijn via de mobiele telefoon heeft ook zo zijn voordelen. Ook de schooldirecteuren reageren snel en volledig. een voordelig gevolg van het feit dat er dit jaar geen wisselingen van de wacht waren in. Het team onderwijzers is al jaren stabiel. Eén van de zes is nieuw omdat haar voorganger de school heeft verlaten.Toen het over de (voorlopig) beperkte budgettering ging, reageerden alle onderwijzers het-zelfde: “dan moet het geld naar de kinderen gaan en niet naar de scholen”. De directeuren denken er anders over maar leggen zich neer bij de situatie in de hoop dat het tijdelijk is. Ze zijn blij genoeg met de laptops.

  

Skampa Kids

28 september 2016

Alex

Een subsidieaanvraag voor de Skampa Kids wordt afgewezen maar ik mag een nieuwe, gewijzigde aanvraag doen

  

Skampa Kids

4 oktober 2017

Alex

Dagboek AlbaniëAflevering 294-9 oktober 2017Alex Le Mat,Best / Elbasan, oktober 20171Woensdag 4 oktoberVoor de eerste keer een rechtstreekse vlucht naar Tirana. Wat een verbetering. Geen risico meer dat je te weinig transfertijd hebt en ook nog eens aanzienlijk sneller. Rond half zes weguit Amsterdam en om kwart over acht ben je al in Tirana. Dat de maaltijden aan boord minimaal (en duur) zijn, nemen we maar op de koop toe. Als ik aankom, staat Andi me al op te wachten. Hij is de broer van Endri, mijn vaste chauffeur. Andi spreekt veel beter Engels dan zijn broer en dat komt me goed uit. Hij praat onafgebroken over zijn verdiensten als volleybal-speler en -trainer, zijn internationale activiteiten en nog veel meer. Dat geeft mij na de reis de mogelijkheid om nu even zwijgend te relaxen. Ik hoef alleen maar te luisteren.Na het uitpakken in hotel Monarch ga ik nog even een tosti eten en wat drinken. De meeste jongens van de be-diening spreken inmiddels Engels. Toch wel makkelijk.Daarna op tijd naarbed. De grote verandering ten opzichtevan vorige jaren is dat ernu, na vijf jaar, een satellie-taansluiting voor de TV iszodat ik de zenders voor het uitkiezen heb.Donderdag 5oktoberNa hetontbijt melden Juli en Eda zich op de veranda van het hotel. Inderdaad, het weer is zo goed dat we de komende dagen bijna de hele tijd buiten kunnen zitten. Eerst bijpratennatuurlijk. Over de familie en de laatste nieuwtjes uit stad en land. Al gauw gaat het dan toch weer over de armoede en criminaliteit in Albanië. Het laat-ste evenement in Elbasan was een schietpartij voor twee bankkantoren,recht tegenover het hotel.Enkele daders zijn gepakt. Zo ook een enorme wapenvoorraad in de door de schutters gebruikte auto. Helaas kunnen de autori-teiten de eigenaar van de (dure) auto niet achterhalen. Ook al weet de hele stad dat hij eigendom is van de schoonzoon van de burgemeester. Een ander punt van zorg vinden ze hier de toenemende invloed van de baarden en de jurken, anders gezegd de Arabieren. Met veel geld weten die invloed te kopen. Zo bouwen ze nog altijd een onderwijsmarkt met privé-scholenwaar ze de beste onderwijzers kunnen aanstellen tegen een veel hoger salaris dan in de scholen van deeigen overheid. Voor een piepklein clubje als ECE is het anno nu nauwelijks nog mogelijk werk te doen als NGO. De hele markt wordt niet alleen veroverd door deze Arabieren, maar ook door-met name Amerikaanse -christelijke organisa-ties die de politiekegezagsdragers intensief ‘helpen’ bij het verkrijgen van vergunningen voor het doen van goede werken. In die wereld van het grote geld is ECE kansloos.“Skampa Kids” is het enigeproject dat ze nog uitvoeren.En dat doen ze geweldig. Afgelopen schooljaar hadden ze de zorg over meer dan 100 schoolkinderen waarmee het één van de drukste jaren in de geschiedenis van het project (en zijn voorganger, de “homeworkclasses”) was. Het schooljaar 2017/18 is inmiddels van start met 64 kinderen en daarna volgt nog één jaar van‘uitfasering. Dan hebben alle Skampa Kids hun basisschool doorlopen tot en met de negende klas. Het geeft een vreemd gevoel dat je werkt aan iets wat zo goed loopt, wat zo noodza-kelijk is maar moet stoppen omdat er geen geld meer voor is. Gelukkigkan ik wel melden dat het volledige pro-jectbudget inmiddels beschikbaar is. Vorig jaar was dat nog niet zeker. Maar met de hulp van enkele goedgeven-de particulieren, Stichting Haëlla, Stichting Trein 8-28, Kiwanis Enschede-Usseloen lionsclub Best-Oirschot zijn de laatst benodigde financiën verworven.Een groot deel van de jaarrapportage hebben Eda en Juli al voor elkaar. Voor de ontbrekende delen hebben ze mijn hulp nodig en dat wordt een paar dagen hard werken. Er zijn ook wat nieuwe foto’s . Om daar wat mee te kunnen doen, moet ik eerst een USB-stick gaan kopen. In een winkeltje waar je dat niet verwacht, liggen ze in een verfomfaaid doosje. Ik koop er één en die doet het nog ook. Aan het eind van de middag nemen we de hele tekst door en spreken af op welke manier we de komende dagen aan het werk gaan. In de avond werken we eerst aan het financiële verslagover het afgelopen jaar. Alle gegevens zijn beschikbaar en we hoeven het alleen nog maar in een leesbare vorm te gieten

  

Skampa Kids

4 oktober 2017

Alex

Hetmooiste onderdeel van mijn bezoek; hetbezoek aan de scholen. Ik weet ik al dat ik op alle drie de scholen dezelfde directeur zal treffen als in voorgaande jaren. Dat geeft in ieder geval rust en vertrouwen na al die jaren van de ene stoelendans na de andere .2Ook het team onderwijzers heeft bijna dezelfde samenstelling. Alleen op de Fadil Gurmanischool is een wisse-ling van de wacht doordat een onderwijzer is vertrokken naar een andere baan.Ik kijk telkens rond of de laptops die ik vorig jaar meenam voor elke school inderdaad in gebruik zijn. Op twee van de drie kan ik dat zien. In de derde school is deze kennelijk in gebruik in een van de leslokalen.In het voorjaar was er een bezoek van een Edukans-delegatie. In het kader van de het project “schoenmaatjes” kregen alle projectkinderen een schoendoos met cadeautjes. Voor de meesten van hen de eerste keer dat ze zo iets kregen. Ze waren er zonder uitzondering maandenlang verguld mee. Stiekem wordt zo nu en dan geïnfor-meerd of ze volgend jaar weer langskomen....Webeginnen onze ronde op deAbdyl Paralloi school.De jeugdige, goed Engels sprekende, directeur is de jeug-dige Darina Vorfi. Je merkt dat ze haar plekje tussen de veel oudere onderwijzers inmiddels heeft gevonden. Er is wederzijds respect en van de spanning die je voorheen zag,is weinig meer te merken.Gezamenlijk delen ze de zorg over de vele probleemkinderen in de wijk. Helaas kan maar een deel daarvan on-dersteund worden in het project. Uniek blijft de toewijding van Tommy (de onderwijzerdie voorkomt in de videodocumentaire van Freek Zonderland, https://vimeo.com/87682235). Vanaf het begin in 2005 is hij betrok-ken is bij het project en hij heeft nog altijd evenveel zorg over ‘zijn’ kinderen.Ieder jaar schrijft ECE in het jaarrapport een stukje over enkele kinderen uit het project. Deze school heeft nuhet initiatief genomen om enkele stukjes door de kinderen zelf te laten schrijven. Als ik ’s avonds mijn verslagje uitwerk, zie ik hoe indrukwekkend datsomsis. Elida Budani beschrijft haar deplorabele leefomstandigheden (in het Engels) en sluit af met deze ontroerende zin:.... I do not expect luck will find me but I believe in myself and I will reach the best of me ....Als je dat overschrijft, gaat er wel wat door je heen. Wat zou je nog graag veel meer hulp verlenen aan de tiental-len kinderen die in even moeilijke omstandigheden leven.Op alle scholen hebben we een kort fotomomentje ingepland. Hier wordt dat een klein hoogtepuntje.Een van de kinderen uit het project zegt dat ze allemaal zo blij kijken omdat ze zo dankbaar zijn voor de Nederlandse hulp. De bedoeling is dat we nu meteen doorrijden naar de Jorgji Diloschool. Maar de beloofde taxi staat niet voor. Een verrassing waarvan ik hier al lang niet meer opkijk. En ja hoor. Na een aantal voor mij niet te volgen tele-foongesprekken komt er een auto voorrijden met een voor mij onbekende chauffeur. Het blijkt de vader van een vriend van Endri te zijn die even ‘invalt’.In de school ontmoet ik meteen de nieuwe onderwijzer die hier binnen een paar maanden een belangrijke rol in het project is gaan spelen. Het is de gymleraar met de lange baard. Bij het fotomoment in lokaalwaar ze hun huiswerkklas hebben, speelt hij de hoofdrol. Hij ensceneert alles met de kinderen als echte acteurs. Ze beginnen een half uur eerder met hun huiswerk dan gebruikelijk maar er wordt meteen hard gewerkt.Het valt op dat we in een lokaal komen waar een hele rij computers staat. Officieel isdat voor het onderwijspro-grammamaar volgens mij is zo’n lokaal lang niet in alle scholen te vinden.Net als op de andere scholen laat ik hier de vraag achter naar een nieuw verhaaltje van de directeuren in het jaarrapport. Ook waren er vanuit Nederland vragen over de invloed van projectdeelname op de resultaten van de kinderen alsmede naar de vraag of de kinderen doorstroomden naar vervolgonderwijs. Na de 9-jarige basisschool 3is de leerplichtige periode immers voorbij. Maar ik hoor dat vrijwel alle kinderen doorgestroomd zijn. Ook daarvoor zullen de directeu-ren, de onderwijzers of de kinderen zelf korte stukjes schrijven. Er zijn ook lange tabellen met resultaten en cijfers beschikbaar maar dat is nu juist het soort informatie waarvan al genoeg in de rapportage staat.Op de Fadil Gurmanischool worden we meteen overvallen door het spraakwater van directeur Ariana Vordi. Ze maakt van haar hart geen moordkuil. Of het nu over de kinderen of over haarzelf gaat. Alles lanceert ze met enormeintensiteit. Ze heeft een schildklierprobleem, zo vernemen we in geuren en kleuren. Maar ze werkt van 4 uur ’s morgens tot laat in de avond en dat zegt ze prima vol te kunnen houden. Proefondervindelijk heeft ze voor zichzelf de juiste medicatie samengesteld....Vermoeiend is het wel maar op haar toewijding is niets aan te merken. Ze is intensief betrokken bij alle kinderen. Ze vertelt over de grote sociale problematiek in de wijk en het ontbreken van elementaire sociale zorg. En over de manier waarop ze zich deze week over een kind ontfermd heeft waarvan de werkloze vader is gestorven en de moeder in een voortdurende psychose verkeert. Ariana gaat voor de eigen tekstjes van de kinderen alseerste Anxhela benaderen, die in de videodocumentaire de ‘hoofdrol’ had. Het gaat goed met Anxhela maar haar vader is wel onlangs overleden.Die vader was bij ons destijds niet in beeld. Het verhaal daarachter kom ik niet te weten.Ariana is trots op de resultaten van de ‘besteleerlingen van de school’. Ze toont me de foto van de toppers van het afgelopen jaar. Maar liefst drie kinderen maakten deel uit van de Skampa Kids.We sluiten af met een liefdevol fotomoment met 2 meisjes en hun begeleiders van de huiswerkklassen.Maar toch. Ariana verloochent zichzelf niet. We zijn de deur nog niet uit of ze belt naar Juli. “Waar zijn de whi-teboardmarkers gebleven”? Evenals andere jaren verwacht ze een voorkeursbehandeling bij het verkrijgen van elementaire schoolmaterialen. En netals in vorige jaren legt Juli weer geduldig uit dat het zo niet werkt.....

  

Skampa Kids

4 oktober 2017

Alex

Uiteindelijk moeten we toch nog een keer tijd gaan besteden aan de details van de begroting. Een nieuwe donor heeft zich een paar dagen geleden gemeld. De blijdschap dat het volledige budget beschikbaar is, maakt het een aangename maar toch best lastige klus. In het schooljaar 2017-2018 blijven de uitgaven min of meer gepland als in de voorgaande seizoenen. Dan worden 64 kinderen in het laatste of voorlaatste leerjaar nog individueel onder-steund. Een deel daarvan verlaat de school in de zomer van 2018. Dan blijven er in het laatste seizoen nog 22 kinderen over om ondersteund te worden. Voor hen gaat ECE er naar streven om alle uitgaven voor schoolmate-rialen, voedselpakketten, (sport)kleding e.d. te doen in de eerste maanden van het schooljaar. Het doel is dan om de stichting in oktober of november ‘slapend’ te maken. Dat neemt niet weg dat Juli en de onderwijzers zich tot eind van het schooljaar blijven bekommeren om deze kinderen.

  

Skampa Kids

8 mei 2019

Alex

Het is geen verrassing als ze vertelt dat de allerlaatste uitgaven voor het projectSkampa Kids nog steeds nietzijn gedaan. Alles is wel in overleg met de kinderen en de scholen, maar toch... ECE was veel geld kwijt door het kunstje vanDritan Pajenga, hun vorige directeur.Als het project is afgelopen, wordt ECE een slapende stich-ting. Daarvoor hebben ze de inventaris verkocht. De opbrengst is ruim voldoende om alle uitgaven alsnog te doen. Maar voor de financiële afwikkelingvan de overdracht aan een school en een kindcentrum zijn heel veeldocumenten enhandtekeningen nodig. Het was de bedoeling dat hun bestuurslid en onze grote vriend Adem Paralloi daarvoor zou zorgenmaar hij is helaas onlangs overleden op 81-jarige leeftijd. En naar goed Albanees gebruik blijft alles dan liggen totdat de Nederlanders komen vertellen dat he nu echt allemaal geregeld moet worden. Nou, dat zou dus tijdens mijn verblijf het geval zijn. We zullen zien

  

Skampa Kids

8 mei 2019

Alex

n de loop van de middag verschijnt Juli en dan heb ik de opzet en het format voor de uitgavenspecificatie klaar.De controle op deelnemende kinderen is gauw gedaan. Alles klopt, gelukkig. Dan beginnen we met de specifica-tie van de uitgaven over de periode juli 2017 tot en met juni 2019. Het gaat vrijsnel en al gauw hebben we het overzicht tot vandaag in kaart gebracht.