Openbare voorzieningen

De situatie in 1995

Vanaf het eerste begin is er steeds contact geweest met de burgemeester van Elbasan. In de loop der jaren waren dat veel en veelkleurige figuren, omdat na ieder verkiezing een andere politieke partij een kandidaat leverde. Het was een knipperlicht-relatie, omdat er weinig continuïteit was. De situatie van het gemeentebestuur was echter ook zeer moeilijk. Enerzijds kregen ze nauwelijks middelen van de centrale regering, anderzijds konden ze ook weinig omdat vrijwel alles rechtstreeks vanuit Tirana geregeld werd. Bij ieder project moest overleg met een instantie in Tirana gevoerd worden.

Het grootste gebrek was het ontbreken van een goede infrastructuur. Het wegennet was oud en versleten. Er was geen openbaar vervoer meer. In het begin waren er ook nauwelijks auto’s, want die waren in de communistische tijd voorbehouden aan het leger en partijmensen. Toen de grenzen open gingen ontstond er snel een levendige handel in (dikwijls gestolen) tweedehands auto’s met doe-het-zelf garages op straat. Verkeersregels waren niet bekend. Er was wel een uitgebreide politiemacht, die met harde hand regeerde en iedere regio afsloot met controleposten. Bij iedere binnenkomst van een plaats stond een betonnen “roadblock” met een groepje agenten, dat iedereen controleerde. Vrijwel iedere keer werd er iets onregelmatigs geconstateerd, maar dat kon telkens ter plaatse afgekocht worden met enkele bankbiljetten.

Kenmerkend was ook een levendige straathandel. Winkels mochten in de communistische tijd geen reclame maken en waren gehuistvest in donkere panden met getraliede ramen. In 1995 waren veel straten dagelijks een grote markt met alle dagelijkse artikelen. Het was ook de plaats voor geldwisselaars, want banken functioneerden nog niet.

Projecten

1. Openbaar vervoer met stadsbussen van Utrecht.

2. Vuilniswagens en inrichting van een afvalstortplaats.

3. Advies over inrichting van lokale markten.